لوله‌کش در مایاردویل و آستین هایتس
به مایاردویل و آستین هایتس ظرف 90 دقیقه از مرکز شهر ونکوور می‌رسیم.
این‌ها قدیمی‌ترین محله‌های کوکیتلام هستند — مایاردویل در سال 1909 به‌عنوان یک جامعهٔ فرانسوی‌زبانِ کارگران کارخانهٔ چوب‌بری بنیان گذاشته شد و آستین هایتس در دهه‌های پس از جنگ شکل گرفت — و این تنها بخشی از شهر است که خانه‌هایش به‌کلی پیش از دورهٔ Poly-B ساخته شده‌اند.
این مهم است، چون در همهٔ جاهای دیگر کوکیتلام، بحث لوله دربارهٔ پلاستیک خاکستری است. اینجا معمولاً این‌طور نیست.
در این خانه‌ها واقعاً چه هست
لوله‌کشی آب‌رسانی فولادی گالوانیزه در خانه‌های پیش از 1960. این لوله‌ها طی چند دهه از داخل زنگ می‌زنند و بسته می‌شوند، و نشانه‌اش فشار آبی است که آن‌قدر آرام افت کرده که اهل خانه سال‌ها پیش به آن عادت کرده‌اند، به‌علاوهٔ آب کدر در اول صبح. شست‌وشوی لوله‌ها فایده‌ای ندارد؛ فقط لوله‌کشی مجدد فشار را برمی‌گرداند.
مس از ساخت‌وسازهای میانهٔ قرن و بازسازی‌های بعدی. جنس خوبی است، اما از پنجاه‌سالگی به بالا، سمت آب گرم شروع به نشتی‌های ریز سوزنی می‌کند — کوچک و پیوسته، و معمولاً با لکه کشف می‌شود، نه با سیل.
انشعاب‌های فاضلاب سفالی زیر درختان کهن‌سال خیابان‌ها، به‌ویژه در خیابان‌های قدیمی‌تر مایاردویل (Maillardville). نفوذ ریشه قاعده است، نه استثنا، و لولهٔ اصلی‌ای که دو بار گرفته، علتی سازه‌ای دارد.
لوله‌های عمودی فاضلاب چدنی در خانه‌های قدیمی‌تر، که طی دهه‌ها از داخل رسوب می‌گیرند تا قطر داخلی‌شان تنگ شود.
مقداری Poly-B، در خانه‌هایی که در دهه‌های 1980 یا 90 لوله‌کشی مجدد شده‌اند یا خانه‌های میان‌افزای (infill) همان دوره. بهتر است بررسی شود تا اینکه در هر دو جهت فرض کنیم.
آستین هایتس و خانه‌های پس از جنگ
خانه‌های آستین هایتس عمدتاً ساخت دهه‌های 1950 و 60 هستند، و همان مسئلهٔ دوران پس از جنگ را دارند که در سراسر برنابی می‌بینیم: کوره و آبگرمکنی که در اصل از یک دودکش آجری مشترک استفاده می‌کردند، و حالا کوره به تخلیهٔ دود از دیوار جانبی ارتقا یافته و آبگرمکن به‌تنهایی در دودکشی بیش از اندازه بزرگ تخلیه می‌شود.
این روی مکش دودکش اثر می‌گذارد، و مکش در یک دستگاه گازسوز مسئلهٔ مونوکسید کربن است. هر بار که در خانه‌ای با این قدمت مخزن آب‌گرم را تعویض می‌کنیم یا کار گازی انجام می‌دهیم، آن را بررسی می‌کنیم.