لوله‌کش در مرکز شهر پورت کوکیتلام و مری هیل
به پورت کوکیتلام ظرف 90 دقیقه از مرکز شهر ونکوور می‌رسیم.
مرکز شهر پوکو (PoCo) و مری هیل نیمهٔ قدیمی‌تر پورت کوکیتلام هستند — هستهٔ اولیهٔ شهر و تپهٔ بالای آن، با خانه‌هایی از پیش از جنگ تا دهه‌های پس از جنگ. همین آن‌ها را از شهرک‌های دهه‌های 1980 و 90 که بقیهٔ شهر را پر کرده‌اند متمایز می‌کند.
قدمت خانه‌ها چه با خود می‌آورد
لوله‌کشی آب گالوانیزه در خانه‌های پیش از 1960، که از داخل زنگ می‌زنند و بسته می‌شوند. افت تدریجی فشار طی چند دهه و آب کدر در صبح.
انشعاب‌های فاضلاب سفالی زیر درختان کهن‌سال در خیابان‌های قدیمی‌تر مرکز شهر. نفوذ ریشه امری عادی است، و گرفتگی‌های مکرر علتی سازه‌ای دارند.
لوله‌های عمودی فاضلاب چدنی در قدیمی‌ترین خانه‌ها، که از داخل رسوب می‌گیرند.
زهکشی پیرامونی از دهه‌های 1940 تا 60 — لوله‌های سفالی یا لوله‌های بدون پوشش، بدون پارچهٔ فیلتر، پر از لای.
مصالح ناهمگون از تعمیرهای بخشی. مثل هر محلهای با این همه پیشینه، بسیاری از این خانه‌ها یکی دو بار به‌طور بخشی لوله‌کشی مجدد شده‌اند، یعنی محل اتصال لوله‌های گالوانیزه، مسی و PEX درون دیوارها قرار دارد. خرابی درست در همین محلهای اتصال رخ می‌دهد.
دو رودخانه
پورت کوکیتلام در محل به‌هم‌پیوستن رودخانه‌های پیت و کوکیتلام قرار دارد، و بخش‌های پایین‌تر این محدوده — به‌ویژه زمین‌های هموار پایین مری هیل — سطح آب زیرزمینی بالاتری دارند و زهکشی‌شان باید سخت‌تر از تپهٔ بالادست کار کند.
در بخش‌های پست، پمپ چاهک اهمیت دارد. نه در همهٔ این محدوده، اما آن‌قدر که ارزش دارد بدانید در کدام بخش آن هستید. روی تپه، زهکشی رفتار معمولی دارد. در زمین‌های هموار پایین، وضع به ریچموند نزدیک‌تر است.
به‌طور خاص مری هیل
مری هیل بالای مرکز شهر قرار دارد و همین مشکلی برعکس برایش ایجاد می‌کند: شیب. آب از بالادست می‌رسد، و نحوهٔ تخلیه به اندازهٔ خود زهکش اهمیت دارد — همان وضعیت وست‌وود پلاتو، با شیبی ملایم‌تر.