
لولهکش در هستینگز-سانرایز و رنفرو
به این منطقه ظرف 60 دقیقه از مرکز شهر میرسیم.
دربارهٔ بیشتر شرق ونکوور با معیار قدمت لولهها صحبت میشود. اینجا، متغیر مفیدتر شیب زمین است.
هستینگز-سانرایز و رنفرو به سمت شمال رو به آب و به سمت شرق رو به درهٔ رنفرو شیب دارند، و بسیاری از خانهها روی زمینی با شیب واقعی قرار دارند. این مسئلهٔ زهکشی را از این سؤال که آیا لوله کار میکند به این سؤال تبدیل میکند که آب به کجا میرود.
چرا شیب زمین اهمیت دارد
آب سطحی از بالادست میرسد. در قطعهزمین شیبدار، زهکش پیرامونی شما فقط با بارانی که روی ملک خودتان میبارد سروکار ندارد — آبی را هم که از بالا سرازیر میشود جمع میکند. در طوفان شدید، این حجم بهمراتب بیشتر از حجمی است که همان خانه روی زمین صاف با آن روبهرو میشد.
محدودیت اصلی، محل تخلیه است. زهکش پیرامونیای که آب را بهخوبی جمع میکند اما آن را به انشعاب گرفتهٔ آب باران میریزد، یا بدتر، به زمینی که شیبش به سمت پی ساختمان برمیگردد، هیچ فایدهای ندارد. در قطعهزمین شیبدار اغلب خرابی واقعی در نحوهٔ تخلیه است، نه در لوله. این اولین چیزی است که اینجا بررسی میکنیم، و اغلب ارزانترین تعمیر است.
اتاقهای زیر سطح زمین رایجاند، چون شیب زمین ساختشان را آسان میکند؛ یعنی نفوذ آب به فضای زندگی آسیب میزند نه به انباری. بسیاری از این خانهها به همین دلیل سوئیت زیرزمینی دارند.
انشعابهای فاضلاب رو به پایینِ شیب کشیده شدهاند — که برای شیب لوله خوب است، اما یعنی خرابی در انتهای پایینی به پایینترین وسیلهٔ بهداشتی پس میزند، نه اینکه زیر زمین بماند. اگر حمام زیرزمین شما اولین جایی است که پس میزند، این جغرافیاست که چیزی را به شما میگوید.
خانههای پس از جنگ
خانههای اینجا عمدتاً 1940s–60s، و کمی جدیدتر از خانههای گرندویو یا کنزینگتوناند. این عمدتاً یعنی:
لولههای آبرسانی گالوانیزه در خانههای قدیمیتر، مس در خانههای جدیدتر، و نقاط اتصال بین این دو جایی که کار جزئی انجام شده است.
انشعابهای فاضلاب سفالی، با همان پوشش درختان کهنسال خیابان که در بقیهٔ شرق شهر هست. نفوذ ریشه امری عادی است.
زهکشی پیرامونی که در دهههای 1950 و 60 نصب شده — لولههای سفالی یا لولههای بدون پوشش، بدون پارچهٔ فیلتر، پرشده از گلولای. در قطعهزمین شیبداری که آب بیشتری از زمین صاف را جابهجا میکند، زودتر به پایان عمرش میرسد.

